Welkom bij Corso Vollenhove

10-jarig bestaan Fulnaho, van vriendengroep tot wagenbouwgroep

Fulnaho Vollenhove
17
aug

10-jarig bestaan Fulnaho, van vriendengroep tot wagenbouwgroep

Een wagenbouwgroep oprichten is een duik in het diepe, maar ik ben blij dat we het gedaan hebben.

Tot tien jaar terug was Jarmen Harsevoort elke zomer te vinden bij ’t Jakan, tot in 2008, het jaar waarin hij besloot met vrienden om de tafel te gaan en een nieuwe groep te beginnen. Nadat ze het idee deelden, begonnen ze samen met het oprichten van ‘Fulnaho’. Ondertussen hebben ze alweer tien wagens het parcours op gereden maar uitgebouwd zijn ze nog lang niet. Jarmen doet een boekje open over het opstarten van een wagenbouwgroep en alle plezier en zorgen nadien.

De eerste jaren draaien vooral om je hoofd boven water houden en je weg vinden als groep, een erg spannende onderneming.

Fulnaho is gevormd uit een vriendengroep. Tot tien jaar terug bouwden we allemaal ergens anders. We voetbalden wel samen, we dronken onze biertjes samen, maar elke zomer was iedereen in een andere tent of schuur aan het bouwen. De een bouwde bij Fatal, de ander weer bij Nameless of ’t Jakan. En we zaten ook verspreid over verschillende keten. We wilden graag een nieuwe wagenbouwgroep beginnen. Het Corso kon wel een nieuwe groep gebruiken en we wilden graag met vrienden onderling, waar ik anders ook mee omging, aan een wagen bouwen. Dus hebben we elkaar erop aangesproken, het idee gedeeld en zijn we samen tot een akkoord gekomen. Oke.. we gaan een nieuwe groep beginnen. Wat nu?

Fulnaho Vollenhove

In de eerste jaren is het hoofd boven water houden en je eigen weg vinden als groep hetgene waar je je het meest mee bezig houdt. Het financiële plaatje moet kloppen, sponsoren moeten worden gezocht evenals een bouwlocatie, een onderstel, materialen en gereedschappen. En wat voor wagens gaan we bouwen? Gebruiken we figuratie of niet? Op welke onderdelen gaan we ons focussen? Dat zijn allemaal vragen die bij je opkomen als je een wagenbouwgroep bent die nog in de figuurlijke luiers zit. Maar je moet ergens beginnen en wij deden dat in 2008 met de wagen Blues Brothers. Een oude Ford motor en bij elkaar geraapte materialen en onderdelen was voldoende om die eerste wagen het parcours op te krijgen. Een echte gezellige feestwagen was het, de Blues Brothers, en dat wilden we ook. Voor ons was het een must dat de wagen feest en plezier uitstraalde. Hiermee werden we 13e van de 15 wagens die meededen.

Prijzen winnen smaakt naar meer maar je moet wel realistisch blijven.

En nu bestaan we alweer tien jaar. We deden altijd leuk mee in de middenmoot en in de tussentijd hebben we de figuratieprijs behaald met ‘De nomaden van Beltan’ in 2011 en in 2014 sleepten we de verlichtingsprijs binnen met ‘Mano del Deseo’. Dat waren leuke prijzen waar we nog steeds trots op zijn. Zulke resultaten behalen geven je de zekerheid dat je op de goede weg bent en dan durf je jezelf als groep te blijven uitdagen. Maar je moet wel realistisch blijven. Als er drie man aan het onderstel kan werken moet je geen bakbeest willen bouwen. Zo zou een tent om in te bouwen een ideaal scenario zijn maar dat zit er nu niet in. Gelukkig zijn onze mogelijkheden op andere punten flink uitgebreid de laatste vier jaar. We zijn ieder jaar hoger geëindigd en ons ledenaantal is toegenomen doordat er steeds meer ‘vrienden van’ een handje kwamen helpen en lid werden wanneer het klikte. Zo kun je grotere uitdagingen aangaan en mooiere wagens bouwen.

Fulnaho Vollenhove

En zo probeer je ieder jaar wat nieuws. Vorig jaar kwam ik met ‘Onder mijn hoede’, een zwanenmoeder die haar jongen beschermt. Een concept afkomstig van een schilderij van mijn opa en oma. Het ontwerp werd al gauw goedgekeurd door de groep terwijl de wagen ‘Barfight’ van het jaar daarvoor een heel andere wagen was. Van een stoer naar een lief onderwerp. Dat was weer een stap die we durfden te maken en met resultaat. We waren weer een plekje hoger geëindigd. Maar ‘Onder mijn hoede’ kon je geen feestwagen noemen al was dat onze originele insteek. Het lijkt erop dat corso de laatste jaren is veranderd. Echte feestwagens zie je steeds minder. Kunstwerken of een wagen puur voor het aanschouwen krijgen meer aanzien op het parcours. Zo bouwen wij dit jaar aan ‘Shark’. Een wagen die gebouwd is voor het kijkplezier, om te aanschouwen. En zo zijn er meerdere drempels en obstakels die je als wagenbouwgroep moet nemen. In 2013 hadden we ook zo’n moment. Op de zaterdag van het Corso zaten we tot elf uur ’s ochtends nog bloemen te plakken en dat soort stress wil je graag vermijden. Maar we stonden er gelukkig niet alleen voor. Een groot aantal wagenbouwers pakten de auto of de fiets om ons te helpen met de laatste loodjes zodat wij ook op tijd klaar waren om mee te doen. En dat is ook corso. Iedere wagenbouwer werkt zo hard mogelijk om zijn eigen wagen zo mooi mogelijk te maken en de onderlinge strijd is echt aanwezig, maar als er nood aan de man is wordt dat even aan de kant gezet want corso is het mooist als elke wagen meerijd!

Links
Facebook Fulnaho
Website Fulnaho

nl_NLDutch