Een idee dat ontstaat na de les
Wat begint als een gesprek na een les, kan uitgroeien tot de mooiste corsowagen van Nederland. Voor Roald Rook en Jordy Winter ontstond het eerste idee voor 8.848m op een onverwacht moment: na het samen geven van Corso Collega les. Er lag al een ander plan op tafel, maar tijdens dat gesprek begonnen de gedachten te schuiven. Dat zaadje, geplant door Roald en verder uitgewerkt samen met Jordy, groeide uiteindelijk uit tot een ontwerp waarin ook Benger Lok en Tim Visscher zich volledig vastbeten.
Het verhaal: geen held, maar de weg ernaartoe
Al snel werd duidelijk welk verhaal ze wilden vertellen: de file naar de top van de Mount Everest. Geen heroïsche eenling op de top, maar juist de lange, moeizame weg ernaartoe vol mensen, spanning en schaalverschillen. Een thema dat perfect past bij het bloemencorso: groots, gelaagd en met ruimte voor detail en emotie.
Van idee, naar ontwerp, naar uitgewerkte maquette. De wagen wordt gebouwd op basis van een schaalmodel. In dit geval is de maquette 3D geprint.
Van goed idee naar iets bijzonders
Tijdens het ontwerpproces begonnen de puzzelstukjes steeds beter in elkaar te vallen. Het ontwerp werd leuker, kloppender, sterker. Maar pas bij de Corso Expo kwam het echte besef. “Oei… misschien kan dit wel héél goed uitpakken.” Dat was het moment waarop het team voelde dat ze iets bijzonders in handen hadden.
Het geheim van het omgekeerde perspectief
Wat veel bezoekers misschien niet direct zagen, was hoe doordacht het perspectief van de wagen is. Het ontwerp is opgebouwd vanuit een omgekeerd perspectief: van een enorme pop aan de voorkant tot steeds kleinere figuren richting de achterkant. Elke pop had zijn eigen schaal en alles daaromheen klopte precies mee. Attributen, touwen, vlaggen, zelfs de figuranten: alles liep in één vloeiende lijn van groot naar klein. Een technisch en visueel huzarenstukje.
Het bijzondere aan deze wagen is het perspectief.
Inspiratie versus realiteit
Inspiratie haalden de ontwerpers overal vandaan: Pinterest, documentaires, YouTube-beelden. Maar inspiratie omzetten naar realiteit bleek vooral bij de anatomie een enorme uitdaging. Bloemen laten zich nu eenmaal niet eenvoudig “even” verkleinen. Omdat elke pop een andere schaal had, moest de anatomie vier keer opnieuw perfect worden uitgewerkt zonder dat het onnatuurlijk werd. Niet zozeer de techniek, maar het beeld moest overeind blijven.
Samen sterker dan individueel
Binnen het team vulden de ontwerpers elkaar naadloos aan. Roald sterk in concept, Tim in 3D-modelleren en compositie, Benger (samen met Liselotte) uitzonderlijk in vorm en kleur, en Jordy als bewaker van het verhaal, de details en de figuratie. Maar belangrijker nog: niemand werkte in zijn eigen hokje. Iedereen bemoeide zich met alles. Juist dát maakte het ontwerp sterker.
Hier staat de wagen nog in de tent en zijn er nog geen dahlia's te zien. Er gaat een heel proces aan vooraf tot de wagen, bedekt met dahlia's, door Vollenhove zal rijden.
De kroon op een intens jaar
Toen uiteindelijk duidelijk werd dat 8.848m was verkozen tot de mooiste wagen van Nederland, overheerste vooral trots. Voor de ontwerpers voelde de titel als een kroon op een intens jaar werk. En voor Corso Vollenhove betekende het opnieuw bevestiging van de status van de stad: nationaal én internationaal bij de absolute top. Het was pas de tweede keer dat Vollenhove deze titel won, maar wel opnieuw met meerdere wagens in de top tien.
Kippenvel als eindgevoel
Het meest emotionele moment? Zonder twijfel de prijsuitreiking. Daar kwam alles samen: maanden denken, twijfelen, bouwen en finetunen. Als ze de wagen in één gevoel moeten vangen, dan is het dit: kippenvel. Dat is wat ze hopen dat mensen voelen wanneer ze naar 8.848m kijken, dat je even stilvalt, dat het binnenkomt.
Een boodschap aan nieuwe ontwerpers
Voor jonge ontwerpers die dromen van hun eigen corsowagen hebben ze een duidelijke boodschap: ontwerp iets wat je zelf tof vindt. Ga nooit alleen voor wat “zou kunnen scoren”. Dan raak je jezelf kwijt en juist dat zie je altijd terug in het eindbeeld. Of het volgende idee al in hun hoofd zit? Natuurlijk. Dat stopt nooit. Zoals de weg naar de top van de Everest: zwaar, lang, maar onweerstaanbaar.
